Visietekst

  • carriedbygenerations edit copy

600.000 namen. Een lijst.
De doden leven in de levenden.
Een participatieve landart-installatie ter herinnering.
600.000 namen verbeeld: het DNA van een gemeenschap.
De geschiedenis van de ‘Groote Oorlog’:  
bevroren hoop van verstilde levens.
Een zoektocht naar antwoorden op de grote vraag die ook door
de Westhoek dwaalt: waarom oorlog, waarom dat grenzeloze lijden?
Gisteren, vandaag en morgen.


Op zoek naar verloren identiteit.
Wij zijn de anderen en de eerderen.
Zelfkennis vereist herinnering en archeologie.
Het heden blijft een mysterie als we niet graven in de prehistorie
van onze eigen jeugd, van de collectieve geschiedenis van familie,
land en wereld.
In onze hyperindividuele tijden is het meer dan een uitdaging om de oude, grote sjablonen en kleine verhalen uit de klauwen van de vergetelheid te halen.
Het herinneren van de realiteit achter verhalen als die van de ‘Groote Oorlog’ is levensnoodzakelijk voor de toekomst en ons overleven.


De T-Rex van weleer, is de kip van vandaag, vertelt de wetenschap.
De mens van nu, was de Plesiadapis van gisteren.
Het dinosaurus-ei is de metafoor voor onze geschiedenis,
die het verleden recht doet en perspectief biedt op de toekomst.
We breken de schaal, onderzoeken de verhalen van mensen,
halen het DNA van de verhalen boven.
Wij zijn de anderen en de eerderen.
Zonder hen te kennen, blijft de wereld gedirigeerde fictie.
Wie herinnert zich de individuen van verloren oorlogsgeneraties?
Wie breekt de valse spiegel van de geschiedenis en graaft de echte verhalen op van al die mensen die vergeten zijn?
Onze geschiedenis is een woest meanderende stroom zonder
vaste oevers, onvoorspelbaar.
Gisteren, vandaag en morgen.
Niets is wat het lijkt. Ook oorlog niet.
Tijd nemen. Reflecteren. Ontdekken.
Oorlog is een dramatische ontsporing van de nooit aflatende strijd van,
in en tussen alles wat leeft.
Elk levend wezen ontstaat ongevraagd.
Is gedoemd tot groei én verval.
Levert ondertussen de strijd om identiteit.
Kabbelt soms onzichtbaar verder.
Ontspoort af en toe.
Dialoog, commentaar, confrontatie, reflectie.
Zij tegen ons, ik tegen hen, ik tegen ik.
IK.
Wroeten.
Boetseren aan de weg.
Individu, familie, groep, soort, ras, nationaliteit.
Allochtoon of autochtoon: insider of outsider?
Zaad, ei en bloed.
Vermenging, verovering, vermenging.
De nood aan herinnering.
De behoefte aan verankering.
Domesticatie. Regels en afspraken.
De noodzaak van verandering.
Vernieuwing en veroudering. Kruising en versmelting.
Transformatie, groei, evolutie.
Diversiteit. De deur naar elders.
Nieuwe dingen, nieuwe materie, nieuwe woorden, nieuw leven.
Gisteren, vandaag en morgen.
Niets is permanent, behalve de verandering.
Voortdurend, eeuwig bewegend: geschiedenis. Kosmopolitische strijd.
Zoektocht naar symbiose en harmonie.


De land art installatie ‘ComingWorldRememberMe’
is op zich een versmelting en kruising van visies en ideeën.
Koen Vanmechelen geeft vanuit zijn werk en visie vorm aan
deze land art installatie.
Zijn werk en visie over kunst, wetenschap,
en maatschappij smelten samen.
De making of is een langlopend participatieproject gefundeerd op communicatie,  energie en verbondenheid.
De uiteindelijke installatie is opgevat als een een spirituele wandeling.
Een bad van verstilling en reflectie voor participanten en bezoekers.
Oorlog: tomeloos verspilde energie? Strijd om het niets?
Het antwoord zit in elk van ons.
Het antwoord zit in en rond de deelnemer: herdenken, helpen, reflecteren, verbinden.
Het sluimert in zijn genen, schuilt in zijn ziel en hangt tussen de bomen.
Het antwoord is het leven zelf.
De doden leven in de levenden.
Wij zijn de anderen en de eerderen.
Gedragen door generaties.
Gisteren, vandaag en morgen.

‘ComingWorldRememberMe’
Koen Vanmechelen – kunstenaar / 
Jan Moeyaert – curator.
september 2013